طنین سکوت

ديشب که در شعر مشيري سه نقطه گذاري کردم فکر کردم ديدم آن سه نقطه چه ايهامي دارد: [...] سانسور و سانسور شراب. مرادم اما دومي نبود چرا که عده اي ممکن است فکر کنند شراب به دليل تقارن با ماه رمضان سانسور و کمياب شده (که ما نفهميديم به چه دليل عقلي يا حتي غير عقلي اين در ماه رمضان و محرم کمياب مي شود، اين يکي از شاهکارهاي مملکت ماست نه؟ گربه يک ماهه عابد و زاهد و مسلمانا) اما نه مراد همان ... بود. هماني که ديگر سه نقطه هم کم مي آورد و کثر النقاط مي شود و همه حرف ها پشت اين نقطه هاي ريزقِلي پنهان مي شود. ميگه: نقطه نبين چه ريزه، پشتش فحش غليظه...
بعد ديدم نه انگار زدم تو خال. تو اين وضعيتي که کل ارض سانسور و کل نفس خودسانسور شعر "جادوي بي اثر" مشيري معرکه است براي ما که دوباره چشممان به شعر خورد و بند تنبانمان شل شد و نيتي کرديم براي روي ويبره گذاشتن تن زنده ياد مشيري!
پر کن سه نقطه (...) را
کاين حرف آتشين
ديري است ره به حال خرابم نمي برد
اين برگ ها که در پي هم مي شود پاره
مملو ز آتش است که ريزم به کام سطل
آن دار مي ربايد و بادم نمي برد...
من در پس مناعت آن نقطه هاي ريز
تا بیکران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستاره اندیشه های گرم
تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی
تا کوچه باغ خاطره های گریزپا
تا شهر یادها
دیگر ... هم
جز تا کنار بستر خوابم نمی برد
هان ای جهان باز
از اوج قله های مه آلود دور دست
دور از چشم تله اسکرين
پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من
پر کن ... را