طنین سکوت

گزارش مسعود بهنود را که خواندم از جريان سخنراني باباي دايي جان ناپلئون! (يا همان خالق دايي جان) ياد چند روز پيش افتادم. فکر کردم بنويسم تا اثبات شود باباي دايي جان! چقدر از دنيا پرت است. چند روز پيش با يکي از دوستان نشسته بوديم، پدر يکي ديگر از دوستان آمد و شروع کرد به تعريف تا به اينجا رسيد که: در جريان غدير خم زماني که پيامبر دست علي را بالا گرفت يک انگليسي طبق برنامه در ميان جمعيت وجود داشت که از همان لحظه شروع به دسيسه کرد بين مسلمانان و شيعه و سني وگرنه تا الان همه دنيا مسلمان بودند و اين طور نتيجه گرفت که انگليسي ها از همان موقع براي چنين روزي برنامه داشتند، البته او به جد مي گفت که در اين باره روايت هم وجود دارد ما را هم به شک انداخت تحقيق کنيم، البته در اين زمينه يادم رفت تحقيق کنم ولي موضوع جالبي و خودم علاقمند شدم به تحقيق درباره آن اگه باشه که محشره.
آقاي پزشکزاد، دروغ چرا؟ تا قبر آ... آ... آ... شما انگار توي اين دنيا سير نمي کني، پا شو بيا اينجا تا بهت بگم کار کار انگليسي ها هست يا نه، من که تا اين جمله را نشنوم روزم شب نمي شود. فکر مي کنم اکثريت قريب به اتفاق ايراني ها اين عقيده را دارند. حالا چطوري مي خواهي بگي نيست؟ وقتي همه يک چيزي ميگن چي داري جوابشان دهي؟ کار ما که شده عين بز کله تکان دادن در تاييد دايي جان ها. راه ديگري هم مگر هست؟
شاعر متخصص در امور بند تنباني که چشم خيام را دور ديده ميگه:
دايي جان ناپلئونيم ما و فلک دايي جان ناپلئون ساز
از روي حقيقتي يا از روي نياز؟
يک چند در اين بساط انکار کرديم
آخر چه شديم؟ هيچ، چو يک لوله دراز
توضيح آنکه شاعر از صنعت ايهام براي لوله استفاده کرده، لوله در اصل در ادبيات ما به معناي دماغ بوده اما انگليسي هاي [...] (يک فحش آبدار که به قرينه ادب حذف شد!) معناي آن را تغيير داده اند. لوله دراز = دماغ پينوکيو که بر اثر دروغ گويي دراز شده!