طنین سکوت

یک هفته است دارم رسما بد میارم آخری امروز ظهر بود که افتادم توی مستراح. ای استکبار جهانی ملعون تقصیر ماست که هی تعریفت را می کنیم که از وقتی اومدی توی منطقه بارندگی زیاد شده و هوا خوب شده و درهای رحمت باز شده، این رسمش؟ اینجوری مزد ما را دادی؟ اگر من دیگه تعریفت را کردم. خیلی بی معرفتی.
امروز برف همشهری های ما را شوکه کرد. سال هاست که برف ندیده شده بودیم. اگر هم در سال یکی دو بار می آمد در حد یک پوشه برف بود نه بیشتر. من که چنین برفی را یاد ندارم، زمان بچگی مان برف زیاد می آمد نه اینقدر. احتمالا این ملائکه خیلی دلشون شکسته بوده مثلا به عشقشون خیانت کرده نشسته اند زار زار گریه کردند؛ صبح تا شب. زمان بچگی برف و بارون که می آمد می گفتند ملائکه و حوریه های بهشتی دارند گریه می کنند. البته وقتی هم که می رفتیم زیر بارون و برف دهان را باز می کردیم که از گریه هاشون بخوریم، گوشمان را می پیچاندند و می گفتند الان دارند ادرار می کنند نباید خورد!
خلاصه برف عجیبی اومد و ظهر جای شما خالی توی برف داشتم می رفتم توالت که چشمت روز بد نبینه، کف پایم برف چسبیده بود روی سرامیک (خاک بر سر این پدیده های دنیای مدرن کنند آجر و خشت خودمان چه اش بود؟) لیز خوردم یک دور دور خودم گشتم، دستم را گرفتم به دستشویی، پای راستم سر خورد و پای چپم به دنبالش رفت تا توی کاسه توالت. تا بیام بفهمم چطور شده کف توالت پهن شده بودم. و زانوی چپم هم خورد به روی آج های نشستنگاه توالت. شانس آوردم دستم به دستشویی بود وگرنه سرم چنان می خورد به لبه دستشویی که نیاز به یک پارتیشن بندی جدید پیدا می کرد. خلاصه پا و زانو و کمر و دستم یک درد حسابی گرفت که نگو.
حالا این هیچی شهر عین طاعون زده ها. بعد از غروب رفتم برم بیرون ببینم راسته میگن شهر عین شهر مرده ها شده یا نه. برف ها یخ زده بود و کشان کشان خودم را به سر خیابان رساندم. دیدم راستی راستی خر در خیابان ها پرواز نمی کنه. تک و توک آدم و ماشین آهسته آهسته می آیند و رد می شوند ماشین ها مثلا با دنده نیم (5/0) و سرعت (5/1) کیلومتر بر ساعت حرکت می کردند. بیست دقیقه ای که در پناه یک سطل آشغال ایستاده بوده فکر نکنم کلا بیست نفر آدم و ماشین رد شده باشند. اینجا که مرکز شهر حساب میشه و راه رفتن توی پیاده روهایش سخته و خیابانش همیشه ترافیکه این جوریه وای به حال حاشیه شهر. خلاصه به علت یخ زدگی نشد دوری در شهر بزنم و توفیق چند بار زمین خوردن را داشته باشم. راستش کسی هم نبود بریم باهاش برف بازی کنیم و آدم برفی بسازیم. حیف شد. البته چند تا جوان رد شدند معلوم بود کله را داغ کردند زدند بیرون، هیچ جای حسرت خوردن هم نداره این آخه به جای اینکه عرقی بخورند و داغ بشن بزنن بیرون با نشئه جات خودشون را گرم می کنند، این هم که جای تاسف خوردن داره به جای حسرت خوردن؛ آخه بی معرفت چرا عرق سمی به ملت می فروشی که بچه های مردم بروند هروئین و کراک و شیشه بکشند. خلاصه امروز از زور بی حوصله گی به چند تا از دوستان زنگ زدم ببینم آنها چه می کنند، کمابیش آنها هم زمین گیر شده بودند. به یکی از دوستان که تهران رفته زنگ زدم، گفت از صبح بیچاره اش کردند ملت برف ندیده بس که به او زنگ زدند و خبر برف آمدن را با ذوق و شوق تعریف کردند.
این از دسته گل امروز یک هفته است که دارم پی در پی دسته گل به آب. چنان بلایی به سر کامپیوتر و هارد آوردم که به جفتک زدن افتاد. الکی الکی اینقدر اطلاعاتم پرید که نگو، کم مانده بود گریه کنم. چند تا ویندوز عوض کردم حالا هم هر برنامه ای نصب می کنم بازی در میاره. تصمیم گرفتم خاطرات این دسته گل هایم را بنویسم تا آیندگان بفهمند نسل گذشته شان چه موجودات موفقی بودند.