طنین سکوت

روز سعدی آمد و رفت و طبق معمول بنا به گفته خودش خواب ماندم که به قول خودش آنکه خلق از دست او در رنج و عذابند همان به که خواب باشد.
داشتم فکر می کردم اگر سعدی هم عصر ما بود به جای اینکه بنویسد "دو چیز طیره عقل است دم فرو بستن، به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشی" چه می نوشت؟ احتمالا این گونه حکایتش را شروع می کرد:
دو چیز طیره جامعه است به آتش کشیدن شهر نو و بستن میخانه که اولی شهری را شهر نو کند و آخری بساط گستر غم و اندوه است در این وانفسا و چون چنین شد افیون مکتب خانه هایمان را نیز خالی نگذاشت...
از دست و زبان که بر آید / کز عهده شکرش به در آید