طنین سکوت

از ابتدای سال تصمیم بر آن داشتم که نشانی از محمد صدیق کبودند و نیز در رابطه با اعدام نوجوانان زیر 18 سال بگذارم، اما طبق روال معمول پشت گوش انداختم یا چیزی نیافتم. تا چند روز پیش که این یادداشت ارزشمند محمدرضا نیکفر را خواندم: "یاد آن تابستان".
البته این یادداشت که سخنرانی اوست درباره اعدام های سال 67 نوشته شده اما اشاره اش به "یاد" و "فراموشی"، قابل تامل است. زود فراموش می کنیم چون مکانی برای یاد نداریم. دو بار آن را خواندم. تصمیم گرفتم برای مبارزه با فراموشی خودم ستون سمت چپ را مکانی کنم برای یادآوری. اسم آن را هم به "یاد" تغییر دادم.
عکس کبودوند، رئیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان را هم اضافه کردم تا یادم باشد در این مدت چه رنج هایی که در زندان کشید و چگونه با بیماری دست و پنجه نرم کرد و سرانجام به خاطر فعالیت های حقوق بشری به 11 سال زندان محکوم شد. حکمی که می توانست شوکه کننده باشد، اما انگار در این زمان دیگر شوکه کننده نیست. مخصوصا با برخوردهایی که با فعالان کرد می شود. سایت این سازمان مدتی است از کار افتاده. تعدادی از زندانیان کرد اعتصاب غذا کرده اند و وضعشان معلوم نیست و اینها همه مایه نگرانی است. کردها، ترک ها، نومسیحیان، بهایی ها که مدتی است برخوردها با آنان فزونی گرفته، همه انسان اند و فارغ از مذهب و قومیت از حقوقی برخوردارند که نقض بی پروای این حقوق مایه تاسف و نگرانی است.